Malzemeler

Tatlı Kabağı (Beyaz kabak derler bizde)
Şeker
Ceviz

Yapılışı

Yaa işte kabak tatlısı bunun neyini tarif edeceksin :) diye düşünürken olsun ama, sanki bu resmi ve nasıl yaptığımı yayınlayınca bütün arkadaşlarımla beraber yemiş gibi oluyorum.
Kabağı annem kesmiş, içinide temizlemiş iki ayrı kabağın yarısını göndermiş bana hatta resimdede görülüyor iki çeşit var. Kabakların kabukları soydum, ince ince dilimleyip yıkadım. Süzgeçte süzüldükten sonra yarısını tencereye koydum. Üzerine şeker serptim, diğer yarısınıda koyup şekerledim. Kısık ateşte pişirmek gerekiyor. Su koymam, o kendi suyuyla pişiyor. Piştikten sonra sıcakken hemen servis tabağına alıp, ceviz koydum. Soğumasını bile beklemeden bir tabak yedim.
Diyelimki fazla pişirmek istemiyorsunuz, o zaman aynen kabağı dilimleyip, şeker koymadan çok az sıcak şoklayıp, dondurucuya koyabilirsiniz, misafiriniz geldiğindede çıkarıp şekerleyip pişiribilirsiniz. Kabağı çok çeşitli pişirenlerde var. Su koyma taraftarı değilim. Annem fırında tereyağı gezdirip pişiriyor ben böyle pişiriyorum. AFİYET OLSUNN.

Şarkıyı sayfamdaki radyodan dinledim, çok karamsar bir insan değilim aslında ama çok güzel bir çalışma, hoşuma gitti. Küçük kadınlar  dizi müziği imiş, hiç dizi izlemediğim için daha önce duymamıştım.  Zevkler ve renkler tartışılmaz ama şarkıyı dinlemenizi öneririm.

 

Hani Nerede Çizme ile Baret Arası ' Ayşe KOÇAK KADIOĞLU'na... ' babamın ayaklarında işte o yırtık çizmeler başında sarı baret çizme ve baret arasında bir çıplak yürekti murgul için kenarda kalmışlar için lahanayla doyanlar için çarpan bir yürek şimdi ne görüyorsun o çizmelerin üstünde ne diyorsun ayşe bacı senin de mi hüzünlerinde pas gıcırtısı e o zaman nereden buldun bu fotoğrafı ilk ne aklına geldi görür görmez hani çizmenin üstünde bir baba mı olacaktı babanın elinde file filenin içinde ekmek ah ayşe bacım ah keşke verilebilse öylece de verebilsem sana yüreğimi kürek kürek bakır dediler ayşe bacı mor gülleri kıydılar tabutlar da utandı genç işçileri taşımaktan ve posası çıkınca memleketin ve sömürücüler yeter deyince kapattılar fabrikanın kapısını söndürdüler bacasını büyüyecekmiş ülkemiz böylece bak büyüyor doğru işsizliğimiz hastalığımız hasretlerimiz bir de hüzünlerimizin boyu ve göç yollarıdır büyüyen memleketini sülfrik asite boğduranlar için bizim için ayşe bacı murgullular için ama baktım geçen gün murgul’un üstüne baktım mor güller fırlamış asitli topraktan inattan baktım zifin çiçekleri ve çarşıdaki çay ocaklarında işsiz kardeşlerimin dehşetli bir diş gıcırtısı umut sürüyor ayşe bacı bak göreceksin dökülecek hüzünlerimizin pası   Hikmet Kavas     (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.   Bu şiirin hikayesi: Eski bir okul arkadaşım Ayşe, bir şiirimi bulmuş antolojide. Bu şiirin üstüne çok etkileyici bir fotoğraf koymuş. O fotoğraf beni yüreğimden silkeledi. Onun üstüne başka bir işçi şiiri, Murgul şiiri çıktı. Ayşe KOÇAK KADIOĞLU'ya saygı ve sevgiyle...

Hikmet  abi, şiirlerine tesadüfen rastladığım gibi, bu güzel ve anlam dolu şiiri   yazdığından haberim yoktu, yeni gördüm. Öncelikle ağzına yüreğine sağlık.Saygı ve Sevgi bizden. Çok teşekkür ediyorum. İnanılmaz onurlandım ve mutlu oldum.
Bu fotoğrafı ne zaman görsem, evet babam ve arkadaşları gelir aklıma.  Birde Murgul'un doğasının yokoluşu.Babamın gece vardiyalarında Başköy ile Murgul arasında  yaya  gezdiği  geceler gelir aklıma. Sğenisğruk ta dayanamadığı için uyuduğunu söylediği gelir aklıma.
Ben bu sayfamda  başta hep hayata dair güzel şeyler yayınlamayı düşünmüştüm ama hayat hep güzel  değil ne yazıkki. Madalyonun diğer yüzünü  hiç kimse bilmez ve göremez.

Artvin'in Yazgısı siz istediniz biz püskürttük bacalardan dumanı nasıl püskürttüysek düşmanı livane'yi savunurken taşla tüfekle yürekle siz istediniz biz süzdük bakırı topraktan kalanımız kanser oldu gidenimiz gurbetçi onların da uzaklarda içildi şerbeti siz istediniz bir gök kaldı bir de taş mor gül (murgul) diyarında sökülmeye mecbur kılındı memleketten her vatandaş hem göç ediyoruz yıllardır hem öç büyütüyoruz eskiden düşman yılgısıydı sürgün şimdi geçim kaygısı ve sürüyor hala üçüncü vayna biz değiştirmedikçe değişmeyecek Artvin'in yazgısı   Hikmet Kavas

 

           EVLİLİK AĞACI...

Yeni evli bir çift vardı.
Evliliklerinin daha ilk aylarında,
bu işin hiç de hayal ettikleri gibi
olmadığını anlayıvermişlerdi.

Aslında birbirlerini sevmiyor değillerdi.
Son zamanlarda o kadar sık olmasa da,
evlenmeden önce sık sık birbirleriniçok sevdiklerine dair ne
kadar da
dil dökmüşlerdi.

Ama şimdilerde, küçük bir söz,
ufak bir hadise aralarında orta çaplı
bir kavganın çıkasına yetiyordu.

Bir akşam oturup ilişkilerini
gözden geçirmeye karar verdiler.
Her ikisi de, boşanmayı
istememekle beraber, işlerin böyle
gitmeyeceğinin farkındaydılar.

Erkek, "Aklıma bir fikir geldi" dedi.
"Bahçeye bir ağaç dikelim ve eğer
bu ağaç üç ay içinde kurursa boşanalım.
Kurumaz da büyürse bunu bir daha
aklımızdan geçirmeyelim.
Bu süre içinde de
ayrı ayrı odalarda kalalım."

Bu ilginç fikir
hanımının da hoşuna gitti.
Ertesi gün gidip
bir meyve fidanı aldılar ve
birlikte bahçeye diktiler.
Aradan bir ay geçti.
Bir gece bahçede karşılatılar.
Her ikisinin de elinde
içi su dolu birer bidon vardı

EVLİ BİR ERKEKTE BULUNMASI GEREKEN ÖZELLİKLER...
1. Bir dost
2. Bir yoldaş
3. Bir aşık
4. Bir ağabey
5. Bir baba
6. Bir usta
7. Bir asçı
8. Bir elektrikçi
9. Bir marangoz
10. Bir muslukçu
11. Bir tamirci
12. Bir dekorator
13. Bir stilist
14. Bir seksolog
15. Bir jinekolog
16. Bir psikolog
17. Bir haşere yok edici
18. Bir psikiyatrist
19. Bir şifacı
20. İyi bir dinleyici
21. Bir organizator
22. İyi bir baba
23. Çok temiz
24. Sempatik
25. Atletik
26. Sıcak
27. Kibar
28. Nazik
29. Zeki
30. Komik
31. Yaratıcı
32. Şefkatli
33. Güçlü
34. Anlayışlı
35. Hoşgörülü
36. Sağduyulu
37. Hırslı
38. Yetenekli
39. Cesur
40. Kararlı
41. Doğru
42. Güvenilir
43. Yutkulu.

TABİ ŞUNLARI UNUTMADAN:
44. Ona düzenli olarak iltifat etmek
45. Alışverişi sevmek
46. Dürüst olmak
47. Çok zengin olmak
48. Onu strese sokmamak
49. Başka kızlara bakmamak.

VE AYNI ZAMANDA ŞUNLARI DA YAPMALIDIR:
50. Kendinden çok ona odaklanmak
51. Ona, özellikle kendisi için çok fazla zaman ayımak
52. Nereye gittiğine aldırmadan ona çok fazla yer sunmak.

ŞUNLAR DA ASLA UNUTULMAMALIDIR:
53. Doğum günleri
54. Yıldönümleri
55. Onun aldığı kararlar.

Ufak bir Hikaye;
Kadınların gidip kendilerine erkek (koca) seçebilecekleri bir erkek mağazası açılmıştır.
Mağaza 5 katlıdır ve her kat çıkıldıkça, erkeklerin nitelikleri de yükselmektedir.
Mağazada sadece tek bir kural geçerlidir:
Herhangi bir katın kapısından içeri giren kadın, o kattan alış-veriş etmek zorundadır ve
eğer bir üst kata çıkmak isterse, tekrar aşağı katlara inemez.
Birgün bir grup kız arkadaş, kendilerine erkek seçmek için mağazaya gider. Ve....

1.Katın kapısında şunlar yazılıdır: "Bu kattaki erkeklerin çalışacak
bir işleri var ve çocukları da severler". Kızlar yazılanları okur ve şöyle derler:
"Eh, hiç yoktan iyidir ama bir de üst kata bakalım".

2.Katın kapısında yazılanlar: "Buradaki erkeklerin iyi bir işleri var,
çocukları severler ve son derece yakışıklıdırlar." Kızlar:
"Hmmm, hiç fena değil ama acaba bir üst katta ne var ?"

3.Kat : "Buradaki erkeklerin çok iyi birer işleri var, çocukları severler,
son derece yakışıklıdırlar ve ev işlerine de yardım ederler".
Kızlar: "Aman Tanrım, çok etkileyici ama yukarıda başka katlar da var."

4.Kat : "Buradaki erkeklerin işleri çok iyi, çocukları çok severler,
gayet yakışıklı olup, ev işlerine yardım ederler ve ayrıca son derece romantiktirler".
Kızlar çığlık atmaya başlarlar: "İnanılmaz, bir üst katta bizi neyin beklediğini bir düşünün!"
Ve bir kat daha çıkarlar...

5.Katın kapısında şunlar yazmaktadır: "Bu kat boştur ve sadece,
kadınları memnun etmenin mümkün olmadığını kanıtlamak için konulmuştur.
Çıkış soldadır; umarız inerken merdivenlerden yuvarlanırsınız…
_______________________

PEKİ ya ERKEKLER? Onlar NASIL MUTLU EDİLİR??

1. Karnını iyice doyurun
2. Onu öpün (dozaj size kalmış)
3. Uzaktan kumandasını verip rahat bırakın
Huzursuzluk belirtisi gösterince madde-1 den tekrar başlayın.)

 

  Evlilik bir sanattır; ailemizdeki mutluluğumuzu sürdürebilmemizde sanatımızı nasıl icra etiğimizle yakından ilişkilidir. Hangi dallarda mı sanatımızı göstermemiz gerekli, gelin kısaca göz gezdirelim.

Evlilik, güzel ve etkili konuşma sanatıdır.

Güzel görebilme ve güzel düşünebilme becerisidir.

Karşınızdakini anlayabilme (empati) ve kendinizi anlatabilme yeteneğidir.

Karşınızdakinde görmek istediğiniz bütün güzellik, iyilik, olgunluk hallerini önce kendinizde gerçekleştirmeye çalışmadıkça hiçbir şey istediğiniz gibi gitmeyecektir.

Aradığınız niteliklerde bir insan bulma gayretinden önce aranılan niteliklere sahip bir insan olmayı gaye edinmeliyiz.

Henüz evlenmemiş olanlar, kendinizi mutlaka evlilik öncesi becerilerle donatmalısınız.

Evlenmiş ve bu yolda epeyce ilerlemiş olanlar, sizi rahatsız eden ve yolunda gitmeyen bir şeyler varsa, evlilikle ilgili becerilerinizi kontrol etmeye başlamanın tam sırası. Hatayı karşı tarafta arama yanılgısına düşüp işleri iyice zorlaştırmayın.

Sorunlar tek taraflı olarak gelişmemiş olabilir ama işe başlayacağınız nokta eşinizi düzeltmek değil, öncelikle kendinizi düzeltmektir.

Evlenmeden önce taraflar genellikle birbirlerini olumlu ve güzel yönleriyle tanımaktadırlar. Bu gayet doğaldır, her iki tarafta birbirine bu yönlerini gösterme gayretindedirler ve bazen bu konuda aşırıya bile kaçılır. Ya sonra? Sonra, taraflar evlilikten sonra bambaşka insanlar mı olurlar ki ben seni tanımamışım veya seni bana yanlış tanıtmışlar atışmaları başlar?

Her şeyden önce evliliğimiz için değerli, özlenilen, mutluluk ve huzur veren bir hedef belirlemeliyiz. Eşimize olan sevgi ve muhabbetimiz, bizim için bu hedefe ulaşırken göstereceğimiz çabada en önemli desteğimiz olacaktır. Birlikte bir ömür geçirmeyi istediğimiz insanla beraberliğimizin yürümesi için bazen tek başına muhabbet yeterli olmamaktadır. İşte böyle durumlarda şaşırıp kalmamak için muhabbetimize yön verecek ve (belki de anlamlandıracak) becerileri kazanmalıyız. Sadece fedakarlık mutlu ve huzurlu bireylerin oluşumu için yeterli bir gayret değildir. Belki mutluluğun oluşumu için uğraş vermek zor geldiğinden sığındığımız, sorunlara sebep olarak gösterdiğimiz bir nedenden başka bir şey değildir.

    
Aşka gönül ile düşersen yanarsın./Zeka ile düşersen kavrulursun./ Akıl ile düşersen çıldırırsın./Duygu ile düşersen gülünç olursun./Aşka düşmezsen kalabalığa karışırsın, ezilirsin./Sersem sersem bakınıp durma bir yol
seç./Özdemir ASAF)

Çok uzun zaman oldu bloğumu güncellemeyeli, nerden başlasam  yazsam bilbemki! Öncelikle ben yokken bloğumu ziyaret edip, yorum yazan yüreklere teşekkür ederim. Bir arkadaşımız yorumunda mail adresini vermiş, bloğunda yardımcı olmamı istemiş. Kusura bakma,  ben bloğuma arada sırada  sadece yorumları onaylamak için baktım, ayrıca çok da iyi değilim , kendi kendime bişeyler yapmaya çalışıyorum ve bilgisayarımdan da uzaktım zaten. Bloğuna  yardımcı olmak  adına,  beni tercih ettiğin için ayrıca teşekkürler…

 Evetttt!   Maden den  kızımın okulu için Murgul a taşındıktan sonra işte okullar da tatile girdi.Burdan başlayacak olursam;

 

 Üniversite sınavına girdim. Hopa dan aynı gün geldikten sonra akşama oğlumun üstünü değiştirirken  kasık fıtığının çok şişmiş olduğunu gördüm. Acilen   oğlumu ameliyata aldılar. Ameliyat başarılı geçti  ama  çocuk tabii bayağı bir zor oldu.  Ameliyattan  çıktı  ağrı kesici iğneler le sakinleştirdiler.O akşam eve geldik hatta parka bile gittik iyi oldu .Ertesi gün kontrole götürdük. Yusuf un Ankara ya gitmesi ve dönüşünde hemen Aziz in kontrolu Hayriyenin de aynı  fıtık sorunu.  Çünkü bayağı bi büyümüştü  kasık fıtığı o gün hastanede yattıktan sonra ertesi gün  Hayriye yi   de ameliyat ettiler.   Sonuç itibarıyla üç çocuğumda kasık fıtığı ameliyatı oldu. Sanırım irsi öyle diyorlar. Yusuf daha önce fıtık ameliyatı olmuş ondan heralde. Ama şöyle araştırma yapacak olsam çevremde çok fazla fıtık ameliyatı var özelliklede küçük çocuklar. Üzücü bir tablo   hemde çok üzücü ama ne yapabilirsin. Çocuklar ı ameliyata aldıklarında suratımdan akan yaşları görseniz, Aziz in ameliyatında annem ve babamda yanımdaydılar  ama gerçekten çok kötü bir an.  Allah kimseye vermesin her şeyinde beterinden korusun diyorum.

 

 

Çocuklarımın ameliyat kontroller derken köye gittik. Köyde kayınvaldem ve kayınpederim var. Onlar Mart ayında giderler bizde tam olarak okullar tatil olunca gideriz. Ev temizliği falan derken zaman geçip gitti işte.

 Köyde çocuklar çok rahat ediyor fakat   hiç arkadaşları yok komşu yok.  Köyün iyi avantajlarıda   sebze ve meyvenin en tazesini bulabiliyorsun. Mesela bol bol salata her öğünde, bahçede, çilek, dut ve kiraz harikaydı  gerçekten. Bol bol yedik,  meyveleri  ağaçta yemesini severim,  ben doyduktan sonra da toplarım evdekilere yediririm.

 

 Benim canım  oğlum az daha evi yakıyordu,  o korkunç  günüde hiç unutmam, verilmiş sadakamız varmış öyle diyeyim artık.

 

 Daha sonra Ankara dan abimler geldi,(kaynım, eltim ve kızları) onların gelmesi  eve biraz neşe getirdi, kahvaltılar, sonra kahveler yemekler  çaylar derken iyi oluyordu tabii…

 

 Yusuf la beraber bir gün içerisinde Madendeki evi hem topladık hemde aynı gün Murguldaki eve apar topar taşıdık çünkü Ayşe ablalar  Madendeki evimize taşınacaklardı.

 

 

  Murgulda her akşam bir düğün bazen da iki düğün olur. Yakın olanlara ve katılmamız gereken düğünlerde bulunmaya çalıştık.

 Kızımız   Aşkın ında düğünü oldu, Hopa ya gittik. Düğün çok güzel oldu, onlarada buradan tekrar mutluluklar dilerim.

 

Ankara  dan  Yusuf un  iş arkadaşı Jale hanım ve  Bahar hanım  geldiler.  Artvin de gezmeye götürdük. Bir akşam yemeğine köydeki evimizde ağırladık. Jale hanımın  bizim köyümüzün uçurumlu yollarından korkudan gözünü kapata kapata inmesini hala unutamıyorum.

 

Ahmet  ağabeymin  arkadaşları geldi Ankara dan. Günlerimiz misafir ağırlamak la  yoğun bir şekilde geçiyordu gerçekten. Ama bir gelen bi daha gelicez, yalancı cennette yaşıyorsunuz, bu ne güzellik  gibi sözleriyle memnuniyetlerini ifade etmeleri  bizi mutlu ediyordu tabii.

 

Küçük erkek kardeşim, eşi kızı,ağabeymin  eşi ve iki oğlu onlarda Murgul a  annemlere gelmişlerdi geldikleri gün görüştük ve daha sonra bir akşam  köye geldiler bir gece kaldılar ve Başköy e gittiler. Bu sene onlarla çok fazla vakit geçiremediğim için ve yeğenlerime doyamadığım için hala üzülüyorum. Erkek kardeşim bir gün yine çok kötü hastalanmış ama bana tatilden döndükten sonra söylediler. Canım kardeşim, büyük Allahım önce eşine, çocuğuna sonrada bize bağışlasın seni. O hastalığın sana yakışmadığını biliyorum, seni çok ama çok seviyorum.

 

 Bal sağma zamanı geldi ve  Yusuf lar bal işleriyle uğraşırken ağaçta Yusuf un kulağına arı girmiş, apar topar hastaneye kaldırmışlar, neyseki arıyı kulağından çıkarmış doktor  ama Yusuf da çok acı çekmiş. “Yusuf  tövbe ama  Allah mı çarptı neee” (tartışırken  ve beni üzdüğü zamanlar  susarım ve ona hep  seni Allah’ a havale ediyorum derim) Allah bi daha yaşatmasın öyle günleri. Ama sende beni üzmeee.....

 

 

  Kayınvaldemin  Bursa daki yeğeni  beyin kanamasından vefat etti. Ben şahsen hiç tanımıyordum ama yaşı genç olduğu için  gerçekten  çok üzüldük, evimize başsağlığı vermeye gelen giden  çok oldu.Burdan   tekrar gani gani rahmet diliyorum.

 

Benim bir tane amcam vardı oda kaza geçirerek genç yaşta ölmüştü.(hatırlarsanız eğer amcamla yengemin aşkı diye başka bir arkadaşımın bloğuna onların aşkını yazmıştım). Amcamın oğlu Mehmedimiz  büyüdü, evlenmeye karar vermiş. İzmit te düğünü olacaktı. O düğüne gitmem gerekiyordu. Yusuf a dedimki göndermezsen vallaha seni bile dinlemem giderim dedim.Sağolsun oda gönderdi. 8 ağustosda  evden çıktık. Beyza nın öğretmeninin  düğününü biz 8 ağustosda biliyorduk, elimize davetiyeler geçmediği için biraz yanıldık. Sonra  9 ağustos olduğunu  öğrendik.Ben kesin 8 sanıyorum oysa kınasında aramıştık ama düğünü kim soruyor.   ay ne yapsak falan derken 10 ağustosda da Mehmetin düğünü. Neyse Trabzon a gittik, güya uçakla İstanbula , ordandan da İzmit e geçecektim, Trabzon  da uçak bileti bulmak mümkün değil, bulduğunda çok pahalı uçaktan vazgeçtik.Yusuf otobüs  bileti bile zor  buldu. Aklıma geldikçe çıldırıyorum. Aynı biletleri iki kez satmışlar. Oturdum koltuğa adamın biri geldi, Aziz in işaret ediyor onu kaldır diyor orası benim yerim, Yusuf u aradım geldi, o arada iki üç koltuk yine aynı şekilde satılmış bi karışıklık ayyy  zaten beni bulur böyle şeyler, gerginlik  falan oldu hallettiler ve Aziz le beraber yola çıktık. Yusuf Ali beylerle buluşup o akşam orda Trabzon da kalacaklardı. Yusuf un işi çıkmış neyse  Beyza yı bırakıp dönmüş. Beyza da ertesi gün yani düğün bittikten sonra, Murgul dan gelen diğer veli arkadaşlarla  geriye dönmüş.Ali beye ve Havva hanıma da buradan mutluluklar.

 

 Benim yolculuğum çok güzel geçti, İstanbul  S.beylide görümcem  ağlayarak karşıladı bizi, çünkü oğlumu yani yeğenini ilk kez görüyordu, zaten Aziz i çok görmek istediği için oraya gittim. O gün lunaparka  çarşıya derken biraz gezdik. Aynı gün  Harem diye bir terminalden efe  turla  Derince ye  geçtim.  Otobüs tam duracak sanki ben kalcam da   Aziz uyuyordu, Aziz uyanmadan kucağıma aldım birde bardak şeklinde su dağıtmışlardı onuda aldım, ne alıyorsun bırak işte su. Otobüs bi fren yaptı elimdeki su çarptı bütün yolculara sıçradı “ afedersiniz, özür dilerim içmemiştim temizdi” falan gülermisin ağlarmısın.Aman nasılsa kimse kimseyi tanımıyor Allahtan. İiirezilll oldum ama.

Bizimkiler hepsi Altmış evler diye bir semtte oturuyorlar. Ağabeymle  Hüseyin abi karşıladılar beni ayyy ben bir bunalmıştım ki Nurten ablanın evine zor attım kendimi. Biraz sohbet ettikten sonra ağabeymle beraber ağabeyimin evine gittik. O gece orda kaldık. Sabah yani 10 ağustos da, kahvaltı hazırladık ağabeymle beraber, diyoruzki şimdi babamda memleketten gelir oda çünkü düğün için Artvin den geliyordu. Benim ağabeymin evinde olduğumu da bilmiyor. Kahvaltı yapıyoruz  camdan baktık babamda geliyor, doldurmuş taze fındığı çuvala geliyor. Kapıyı çaldı, kapıyı Aziz e açtırdık. Babam Aziz i kapıda görünce çok şaşırdı neyse kahvaltı sohbet  derken elbiselerimizi ütüledik hazırladık. Ben hem Neriman teyzemin evine gidecektim, ordanda kuaföre. ağabeymle beraber teyzemin evine gittik.

 

Teyzemlerle hasret giderdik  beraber kuaför e gittik. Aziz in sana çektirdiklerinden sonra Neriman  teyzecim  sana hala mahçubum.

 Neriman teyzemlerde Meleğimi aradım, Mehmet in kızkardeşi yani amcamın kızı nı, “ ne yapıyorsunuz, kusura bakmayın ben düğüne gelemiyorum” ve çok üzgün olduğumu falan söyledim.

Babam, abim , Aziz ve ben düğüne gitmek için İzmit Müs. İş. Adamları Derneği diye bir düğün salonu düğün orda olacaktı oraya gittik. Aziz yolda ağabeymin omzunda uyudu, neyse çıktık düğüne, Güner yengem ve melek çok şaşırdılar “senin böyle bir sürpriz yapacağını ben bekliyordum” dedi yengem. Arkamdan Asiye abla ve bütün misafirler herkesle tek tek görüştüm, Mehmedimiz  zaten çok yakışıklı ama acaip güzel ve harika damat olmuştu. Gelinimiz yani Yaprak, onu ilk kez gördüm ve çok sevdim. Düğün bazı nedenlerden dolayı biraz geç başladı. Aziz bana hiç rahat vermedi, sürekli ağladı ve beni  varya nasıl sinir etti. Aziz rahat verse bişeyler yapcam kaldım öyle sandalyede.

 

. Düğünde bütün dargınlıklar bitti, herkes elele horon oynadı, kimleri görmedimki düğünde, kimler yoktuki, yıllardır görmediğim Başköylüleri gördüm. Evet sonuç itibarıyla düğün yani, takısı, pastası, oyun falan derken düğün bitti. Resim çektirme esnasında, Yaprak kızımızın sürekli parmak uçlarına basarak kendini Mehmetin  boyuna çıkarmaya çalışmasına  hala çok gülüyorum.

 

 Ayy dedimki bide burada  olamayacaktım ne kötü  olurdu, iyiki gelmişim dedim kendikendime. Bi  tarafımız eksikti, amcam Nejdet amcam oğlunun düğünü mürvetini görememişti. Babannemde hep bi Mehmetin düğününde olayımda  öyle ölsem başka bişey istemem derdi ama onada nasip olmadı.  Hem gözlerimiz doluyor, hemde işte bi şekilde düğün yani ne yapabilirsin  hayat bu. Bizim ne olacağımızı biz biliyormuyuz.MEHMET VE YAPRAK SİZLERİ ÖPÜYORUM   MUTLULUKLAR DİLİYORUM…

 Düğün bitti. Babam Gölcük e gitti. ağabeymle bende Derince ye gittik. Yolda az daha eziliyordum, resmen abim kolumdan çekmese eziliyordum. Altmış evlere eve yakın bir yere gelince allahım beni getiren efe tur servisine  gözümüzün önünde taksi çarptı çok büyük bir kaza oldu. Bu ne dedim hayırlısıyla bi eve gidelim diyorum içimden. Abim beni Neriman teyzeme bıraktı ve o gece orda kaldım. Ertesi gün eve misafirler gelecekti, ikramlar  falan pişirdikten sonra o günde öyle geçti. Akşam Ayşe,oğlu Boran(Borçii) Nafiye ve İdil bebeğimiz, Burcu, Neriman teyzem, Aziz hep beraber, Derince harikalar sahiline gittik. Orada güzel vakit geçirdikten sonra (ters yoldan gittiğimide yazayım bari)  halamın oğlu Ulaş beni almaya gelececeğini söyledi. Halam ların evine  hiç gitmemiştim.   En son kardeşimin düğünü için Derince ye gittiğimizde Yusuf götürmedi ne yapabilirdim, halamlar bana küsmüştü. Ulaş la halamların Yahya Kaptan daki evlerine gittik. Evde Ulaşın nişanlısı ile tanıştık. Gece geç yattık. Sabah da gül gül karnımız ağırdı, ben  başka odadan cepten halamı arıyorum, tahmin meselesi falan  halamı hem kızdırdık. Halam ya halam bi başka “eyy gidi çocuklar kanaat, zanaattır, ben öyle idareli kadın olmasaydım İzmit te iki tane daire miz nasıl olurdu.”Ama sürekli çocuklarından yakınıyordu hiç idareli olmadıklarını söylüyor ve üzülüyordu. “ Düzelirler hala düzelirler” diye teselli ettim. Sevgi kızımız hiç evlenmeyecekmiş onada  biraz şaşırdım.  Ben kendi fikirlerimi beyan ettim ama artık dinleyene. Ulaş ın tam 15 tane uzun kollu gömleğini ve sayısını unuttum pantolonunu ütüledim. Halamda garibim diyorki “ şimdi ben nişanlı kız olcamda nişanlımın gömleklerini ütülemeden gideceğim” diye geline sitem ediyordu. Halam o gün memlekete fındık toplamak için yola çıktı. Ulaş ın nişanlısı da ablasına gitmek için yola Afyon a yola çıktı. Biz de halamın kızı Sevgiyle ağabeymin evine gitmek için yola çıktık. ağabeymin evine yaklaştık Sevginin terlikleri yırtıldı, bende gülmek için bahane arıyorumya Sevgi yi epey bi kızdırdıktan sonra eve vardık. Aziz en çok  ağabeymin evinde rahat ediyordu. Yemekler hazırladık yedik, çay demledik. Bu akşam nereye gitsek diye tartışırken yolda yürüyüş yapan Murgullu İncelerden birileri gördü, onları çağırdı abim eve. Bay bayan, bayan uzaktan halamız olur. Çay,  sohbet derken vakit geçti. Yine harikalar sahiline gittik. Aziz   in çok hoşuna gitmişti Derince harikalar sahili. Aziz dayısını maddi manevi epey bi hırpaladı. Abim “Aziz hadi yeter, eve gidelim” diyor. Aziz de “ hayıy dayı yetmeş” diyor. En sonunda uykusu geldi eve geldik. O gece orda  kaldıktan sonra, sabah ağabeymle Sevgi  işe gittiler. Sevgi Bingo fabrikasında çalışıyor, ağabeymde Gölcük tersanesinde. Onlar gittikten sonra Aziz in uyanmasını bekledim. Aziz uyandıktan sonra hazırlandık ve Neriman teyzemlere gittik.  İstanbuldan görümcem telefon ediyor gel diye. Neriman teyzemde göndermiyor ayy  ben de kalmak istiyorum elbette ama  ne yapacağımı şaşırdım. . Teyzem   bir gece daha kal dedi, ertesi gün Ayşe ye kahvaltıya gittik. Ayşe cim, Nafiyecim, Boran, İdil, sizleri  çok özledim, buradan sevgilerimi gönderiyorum.Teyze senide öpüyorum. Osman enişteme sevgi ve selamlar.(.Derince güzel ilçe,ben çok sevdim  nedense  Altmış evleri)

 

 

 

Neriman teyzem beni efe turla İstanbul a gönderdi. Ordanda yine harem terminalinden görümcemle eniştem aldılar.

 O gece yine lunaparka gittik. Ertesi gün çarşıyı falan gezdik. (Sultanbeyli  ye Osmanlı  dönemi gelmiş, her taraf  kara çarşaflı insanlarla dolmuş, açık giyen yok, mağazalarda başı açık eleman mümkün değil göremezsin, ayrıca hep  bahçeli müstakil evler ama hiç birinin tapusu yok, hayret bişey, çok şaşırdım doğrusu.)

 

 

Meleğin  İstanbul   Yeni Bosna da evi var. . Yener inde de orda  evi var. Aysun da  Küçükçekmece de, . Aysun u aradım, Aysun  annesinin yanında   Ordu da idi. Bana diyorki Ordu ya bilet al buraya gel. Yener düğünde mutlaka bizede gel dedi. Aysun olmadığı için o tarafa gitmeyi pek  düşünmüyordum.  Cumartesi günü Melek telefon etti. Sermin abla gelmiyormusun diye, bende kararsız olduğumu söyledim. “Sermin abla gel, bi daha buralara ne zaman gelceksin”  dedi.Bende peki diyerek gitmeye karar verdim. Sabah   S.beyliden otobüse bindim, trafiğe takılırsın dediler, ben hiç trafiğe takılmadım, ama ayakta Sinop lu genç bir kızla sohbet ede ede  Topkapı cevizlibağda  otobüsten indim.  Melek gelene kadar o durakta bayağı bi bekledim. Beklerken ordada çok cici bir kızla sohbet ediyordum.Kızcağız   diz altı etek giymiş, ayakları elleri pembe ojeli ve erkek arkadaşını bekliyordu. Bir ara sıkıldı ve ayağa kalktı ayakta bekliyordu. Erkek amcasının yanındaymış ve amcasından izin alıp gelemiyormuş  bi türlü. Hay Allah Melek te nerde kaldı diyerek ayağa kalktım ve geziyorum. Bir ara arkamı döndüm ne görsem... Üç kağıtçı tipli  30 yaşlarında  bir erkek, elinde  modern bir cep telefonu, kızın ayaklarına indirmiş resmini çekcekti  heralde anlamadımki, düşünüyorum başka ne yapabilirdiki terbiyesiz…Beni görünce ama bende varya tam zamanında bakmışım arkaya yada Allah mı  baktırdı  ne. O terbiyesiz öyle bir kaçtı ki ordan defolup gitti. Bende söyledim kıza otur ayakta bekleme gelir sabırlı ol dedim. Zavallı kız arkadaşının kendini beklettiğine mi üzülsün, yoksa az daha resim çekiliyordu ona mı üzülsün. Meleğim geldi ve beraber metrobüse binerek Meleğin evine gittik. Eve girdiğimde amcamın resimlerini duvarda görünce çok kötü oldum, duygulandım, gözlerim doldu.

 Meleğimle   sohbetli güzel  bir kahvaltı yaptık. Daha sonra  Bakırköyün pazarı varmış, oraya gittik. Pazarda gez gez, o satıcı ile konuş, siyaset konuş, türbanı konuş, ama varya bize siz kesin Artvin lisiniz dediler hep, nerden anlıyorsalar. Melekle beraber tekrar metrobüsle Topkapı cevizli bağ durağına geldik. Otobüs geldiği en öndeki koltuk boştu ve hemen oturdum, yanıma da bir kadın oturdu. Ben Melek le vedalaşıyorum, ağlıyorum, el falan sallıyoruz birbirimize.  Otobüs hareket etti ve S.beyliye doğru gidiyorum. Biraz gittikten sonra, yanımdaki kadın, “camı kapatsaza  ceryan yapıyer”dedi. Kadına şöyle bir baktım “teyze nerelisin” dedim. Artvin liyim demezmi. Hangi ilçesindensin falan,  nerden olcak, Şavşat,bende Artvin liyim diye  yol boyunca  sohbet ettik. Görümcemin evine geldiğimde saat 21.30  idi. Benim hiç trafiğe takılmadan yolculuk yapmış olmama çok şaşırdılar. Eee buda benim şansım. Ayy oğlumu nasıl özlemişim bir günde ama iyiki onu  götürmemişim, çocuk telef olurdu yolda izde.

 

 

 

 

Kıştan beri Yusuf İzmir e gideceğim diye deyip duruyordu. Kayınpederimin İzmir Dikili de site şeklinde yaptırdığı bir yazlığımız var. Yazlığa ben 11 yıllık evliyim, bundan 7 yıl önce bir kez gitmiştik. Oda yani tatil amaçlı değil, yazlığı kiraya verebilecek duruma getirmek için. O zamanlar çok yorulmuştum. Neyse Yusuf çocuklar adına çok istiyordu. İzmir e gitmeyi.  Bana telefonda dönme ben kızlarımla ve arabamla Bursa ya kadar gelicem, sende İstanbul dan Bursa terminaline gelirsin ordan seni alırız dedi. Evdekiler kızıp bağırıyorlardı çünkü köyde çok iş vardı. Yusuf ne yaptıysa idareden izin almışmı alamamışmı artık bilemiyorum yola çıktım diye aradı. Yusuf gece Ankara ya ulaştı, ordaki görümcemin evinde dinlendikten sonra sabah yola çıktı. Bende Nilüfer turizmle Bursa ya  gitmek için  yola çıktım. Yolculuğun yarısı otobüsle, yarısı da gemi ile sonra tekrar otobüsle Bursa ya gittim. Bursa da Yusuf beni aldıktan sonra terminal bir sıcak sıcak ki ben sıcaktan hiç şikayetçi olmam ancak ısındım diyen ben az daha bayıldım. Araba ya oturduğumda o gezdiğim bir hafta saniyede bitti. Allahım,  varya  saçımı başımı yolasım geldi. Araba bir pis bir pis. Dikili ye götürmek için bal koymuş arabaya, bal dökülmüşmü, her taraf minderler yapış yapış. “Bu neeee”diye bağırıyorum, bir taraftanda yıkıyorum, temizliyorum. Çocukların elbiseleri dağılmış yani tablo çok kötü. Neyse hatırlamak da istemiyorum. İzmir e doğru yola çıktık. Bursa daki akrabalara gelirken uğrarız dedi, peki sen bilirsin dedim. Yolculuk başladı, çocuklara arkada yatak yaptık, kimi oynuyorlar, kimi ağlıyorlar. Gidiyoruz işte, günün sıcağı bastırmış  bunaltıcı bir yolculuk…

Giderken Burhaniye tarafından gitmemiz gerekirken, Manisa yoluna dalmışız, neyseki erken fark ettik ve Gelembe den Soma, Bergama ve Dikili ye vardık. Dikili ye eve vardığımızda  gerçekten  büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. . Aslında ben  söylemiştim demekten yoruldum ya neyse. Bizim ev yazın tatil sezonunda, günlük bir fiyatla kiraya veriliyor. Yazlıktaki amcalarımız kira işleriyle ilgileniyor. Ben yolda gelirken dedimki “Yusuf amcamları aradınmı, ev kirada olmasın sonra ne yaparız” dedim. Yusuf da “yok ya ne kirası ben biliyorum yok kimse” dedi. Ama benim içimde gerçekten bir nasıl desem bir endişe vardı. Siteye geldik. Bizim evin önünde durdurduk arabayı, baktık ki balkonda masa sandalye var. İşte ben orda yer yarılsa da içine girsem,  nasıl kötü oldum ama. Amcam ların da oraya gideceğimizden haberi yok. İki amcamız  İstanbul a düğüne gitmişler, Kemal amca Ankara da işleri olduğu için o dönmemiş, Kamil amca lar da tam bizden iki dak önce eve  dönmüşler. Bizi görünce çok şaşırdılar. Ben oturdum arabanın koltuğuna eğdim kafamı sinir krizleri geçiricem. Ya gelmişsin 40 yaşına,  kaç km lik yolu gitmeyi göze almışsın, tatil yapmaya gidiyorsun, ya bi arasana haber versene. Yusuf u orda böyle  nasıl desem artık bişeyde diyemiyorum. Eee birde alışveriş yaptık gelmeden önce,  ama iyiki yapmışız, biz alışveriş yaparken amcamlar evlerine gelmişler hiç olmazsa. İnmiyicem arabadan diyorum banane işte…Yusuf beni bi kez olsun dinlese şaşarım zaten. Tamam hadi neyse, orda hiç kimse yabancı değil, genelde site birkaç yabancı dışında tamamen Petek köylülerinden oluşuyor. Kapıda kalacak değiliz elbet. Aldık eşyalarımızı amcamların evine yerleştik. Yusuf   sağolsun, memleketten gelirken bal ve fındık dışında bir tane çöp getirmemiş, haydi bakalım, alelacele terlik havlu almaya. Amcamlarda kalmayı gerçekten hiç istemiyordum. Daha önce yani 7 yıl önce gittiğimizde bizim evin tamirini yaparken onlarda kaldık. O zamanlar yengemler bayağı  bir yorulmuşlardı.Amcam lar ve yengemler yaşlı insanlar oraya tatil amaçlı gidiyorlar, misafir ağırlamaya değil. Her ne kadar ben yardımcı olsamda  kendi evi üstelikde yengem titiz  aynı zamanda da ayaklarından rahatsız bir kadın. Neyse başka yapacak bişey yok onlar bizi sevgiyle karşıladılar,  amcam  Yusuf a neden aramadığı için fırça çekerken, bende “amca ne olursun benim yerimede iyice azarla” dedim. Amcam larda iki gece kaldık. Pazar ordaydık işte, Salı günü de kiracı çıktı. Yusuf  çocuklarla denize gitmişti ben o arada kendi evimize  eşyaları taşıyarak  yerleştim. Ya işte nereye gidersen git, Yusuf aynı Yusuf. Bir ara  gıda alışveriş yaptık, aldıklarımızı buzdolabına yerleştiriyor, Allah Allah diyorum içimden,  kafasına bişeymi düştü, dur bakalım ne kadar sürecek, nazar değdirdim ve fazla sürmedi. Sonra bi çakıldı televizyonun karşısına, kaldır kaldırabilirsen. Çin  de yapılan olimpiyatları izlemek için gelmiş onca yolu,” Yusuf al oku bak buraya yazıyorum” beni çok üzdün her zamanki gibi. Birde bana dese beğenirsiniz,  “benimle evli olmasaydın, yazlık falan nerde görcektin” alllahım diyorki beni öldür.(Ama Yusuf  birde şunu düşün, yazlık varken 7 yılda bir ancak gitmek, ayıp olmuyormu )

 

“Yusuf çocuklar denize gitmek istiyorlar” kalk hadi de  siz gidin bende yemekleri  yapıp geliyorum” yok olmaz, hem çocukları denize ben götürücem, hem yemek yapıcam, çamaşır, ütü, temizlik ev işi her yerde aynı yani. Birde dubleks, döner merdiven, yukarı çıkıp inmekte varis katsayım arttı. İşte tatil böyle hır, gür bir şekilde başlamışken, Yusuf tutturdu ben su sebili alcam diye, amcamlarda  görmüş, hani ben görüp al desem yok yani mümkün değil. Neyse dedimki  “almayalım ne olcak zaten 10 gün bişey kalcaz ne gereği var” yok illede alacakmış. Eee ne yapayım tamam al. Altınovaya gittik, orda Aziz e bisiklet ve su sebili aldık. Ertesi gün su sebili ni getirdiler. Bozuk çıktı, haber verdik gelip almaları da bir hafta sürdü, birde onun steresini yaşadık. Aaa  diyecek olsam hemen tartışma, ama bana kalmıyordu zaten, komşular yorumlarını yapıyorlardı Yusuf a.

 Bir akşam, bitişik komşumuz uzaktan akrabamız olurlar,  Pınar ve biz ailece  Sarımsaklı ya  Şeytan sofrası na gün batımı nı izlemeye gittik. Gittiğimiz de adım atacak yer, araba parkedecek yol yoktu nerdeyse, yaya bayağı bir yürüdükten sonra Şeytan sofrasına vardık.  Şeytan sofrası güzel bir yer. Ben kolay kolay her yeri beğenemiyorum nedense ama Şeytan sofrası nda gün batımı nı izlemek ve orda olmak güzeldi gerçekten. Yusuf  iyiki seninle evlenmişim yoksa kim götürürdü beni oraya demi yani. Ordan Ayvalığa geçtik, ben Ayvalığı bilmem  ama,  vallaha çok beğenmedim ailece beğenmedik yani, neden diyecek olursanız, arabanın camını açamadık resmen. Her taraf kokuyor, orda sürekli yaşayan insanlar bu kokuya alışmış sanırım, çocuklar “ baba ne olur buradan çabuk gidelim” çünkü koku iğrençti. Ayvalı ğı da şöyle bir arabayla turladıktan sonra, Dikili ye geldik.

 Bir gece kızlarımın canı sıkıldı, onları yaya,  gece pazarına götürdüm, gezdirdim.Genelde  günde iki kez denize gidiliyordu, geldikten sonra  duş ve çamaşır işleri,  akşama tekrar deniz tantanası. Çocuklar gerçekten suyu çok sevdiler, büyük kızım zaten hiç sudan çıkmadı, yüzmeyi öğrendi. Ancak ısındı çocuklar.Küçük kızım da ciyak ciyak bağırıyor, öğretemedik ona bir türlü,  o öyle oynadı durdu suyun içinde.  Aziz ilk günler hiç sevmedi suyu, zorla götürüyorduk, sonra sonra alıştı. Aziz sitenin maskotu olmuştu, konuşmasıyla falan çok sevmişti herkes. Daha önce 12 yaşına kadar Murgul da yaşamış ve daha da hiç Murgul a gitmemiş bir Levent ağabeymiz vardı, o Azize bayıldığını, Aziz in  ona kendi çocukluğunu hatırlattığını, seneye mutlaka Murgul u görmeye geleceğini söyledi. Aziz in kendi yaşıtı iki de kız arkadaşı vardı, gününü onlarla geçiriyordu genelde.Kışşlar beni ağlatmayındaaaa. Aziz in ufak tefek yaramazlıklar  oluyordu  tabiii, ama

 bir  gün Aziz sen çık üst kata, her zaman komidinin üstünde duran, indirimli aldım diye sevindiğim, 50 faktörlük güneş kremini her tarafa iyice dök. Aziz i ablaları  elimden zor aldılar.

 

Deniz de sırt üstü yatıp gözlerimi kapatmak beni çok  dinlendiriyordu, çok fazla yanmadım nedense, Yusuf ve kızlar özellikle de Beyza  çok güzel bronzlaştılar. 

22 Ağustos Hayriye kızımın doğum günüydü, pasta falan masa hazırladım.Sitedeki çocukları çağırdık. Kamil amcamla Ayten yengem geldi, resimler  falan bildik bir doğum günü işte.

 

 Bir gün de Dikili ye gittik. Pınar da bizimle gelmişti. Pınar la beraber bir kuaför e gittik, sıra vardı biraz bekliyelim dedik. Bir köşede orta yaşlı bir kadın saçını boyatmış ve bekliyor ve Allah a şükrediyor. Bende amin teyze dedim. Kadın bana baktı baktı ve dediki “sen Artvin limisin?” “evet teyze biz Artvinliyiz ama sen nerden anladın”dedim.Benim anneannem Murgullu, dedem Rize li bende Gümüşhaneye evliyim.  Kuaför kızıymış, bayağı bir sohbet ettikten sonra bana Pınar ı sordu. “Pınar da bizim akrabamız olur, oda işte annesi ni kaybetti iki yıldır”dedim. “Benim oğlumun da babası yok, oğlum böyle balık etli kızlardan hoşlanır” dedi. “Kısmetse olur teyze”dedim. Eve geldik, Pınar anlatmış halasına falan. Halası geldi “Pınarı evlendirmeyi becerememişsin  falan . Ya ben kimsenin evlilik işlerine burnumu sokmam. Pınarcım senide çok seviyorum hayırlı kısmetler sana.. Gerçekten de hiç kimsenin evlilik işine aslamı asla karışmam.Canım Pınarım, beter böceğimiz bizim.  bizimle gerçekten çok ilgilendin, buradan sana çok çokkk teşekkür ediyorum ve öpüyorum..

 

Artık memlekete dönme vakti geliyor, gideceğimiz günü kararlaştırdık. Yusuf biraz evi tamir etti, pergulelerin boyasını falan yaptı. Aldığımız sebil i götürüp, bir gün sonra yenisini getirdiler. Dönmeden birkaç gün sebilden soğuk su içme şerefine nail olduk.

Dönmemize bir gün kala hadi hep beraber denize gidiyoruz diye bana işlerimi bıraktırdı. Daha önce hep yaya giderdik  denize. O gün  Yusuf “arabayla gidelim, Pınar ın halası ve ailesi  de bizimle gelsinler ” dedi ve arabayla gittik.   İşte ne olduysa o gün oldu. Biz hepimiz arabadan indik, Yusuf da arabayı park edip gelcekti, biz onu beklemeden denize girdik. Birazdan Yusuf da geldi, denize  girdi, denizin derinliklerine açıldı, bayağı bir yüzdü. Yanıma geldi, beni suya atıyor, beni rahatsız ediyor,”Yusuf lütfen yapmaaa yalvarıyorum” diyorum yok, bende nasıl elimi çarptıysam dudağı kanadı.Ben yine “Allah tandır Yusuf Allahtan dır” diyorum. Bir ara dedimki “Yusuf bugün le beraber kaç gün kalmış oluyoruz burada” dedim. Neyse işte hesapladık derken, durup dururken denizden çıktı. Baktım sahilde aranıyor, öteye bakıyor falan. Allah Allah dedim buna ne oldu şimdi. Beni çağırdı gittim. “Serminn arabanın anahtarını kaybettim, sanırım ya yolda düşürdüm, yada denize düşürdüm” demezmi. Ara ara küçücük anahtarı nerde bulcaksın. Daha önce bir gün yine öyle sahile çıktığında aklına gelmişti ve ceblerine bakıp bulamamıştı ve daha sonra  çantada bulduk.   Neyse yok, anahtar yok, bulamıyoruz. Büyük bir ihtimalle şortunun cebinden  sanırım denize düştü. Yedeğini de getirmemiş. Yedek anahtar  memlekette köydeki evde. Eyvah ne olcak şimdi. Yenisi ni çıkartmaya kalktı bir hafta dediler, kargoyla göndersinler dedik, oda uzun sürdü. Yusuf  abisini  aradı anahtarı kaybettiğini söyledi. Abim başladı bağırmaya ne yapsak nasıl etsek.Kendisi  öğretmen olduğu için, o 1 Eylülde okulda olması gerekiyor. Bizimde o zamana kadar dönmemizi istiyor. Neyse ki o aralar, Ankara daki görümcem, kızıyla ve oğluyla beraber bizim köydeki evdelerdi. Ertesi gün  çocukların Ankara ya döneceklerini söyledi. Yedek anahtar görümcemin çocuklarıyla Ankara ya geldi, ordanda eniştemiz, o anahtarı Dikili ye gelen otobüslere verdi. Ertesi gün  akşam üzeri Yusuf Altınovaya  gitti anahtarına kavuştu… Artık dönücez ve o gün bile,  çocuklar çok istediği için yine onları son kez denize götürdüm.O  gün yani döneceğimiz gün, Fatma ablam bizi yemeğe çağırdı. Bende  evi tamamıyla temizledim, yolda yemek için puaça kek pişirdim.Akşam yemeğinde Fatma ablanın hazırlamış olduğu birbirinden lezzetli yemekleri yedikten sonra, (buradan tekrar teşekkürler ablacım ellerine sağlık.) gece yola çıktık. Bursa ya geldiğimiz de sabah 05:00 idi. Nagehan ablamızın evine gittik. Orda biraz dinlendikten sonra, Nagehan abla işe gitti, damat bey uyuyorlardı.Ben kahvaltı hazırladım, kahvaltı yaparken yeni kaybettiğimiz ağabeymizin oğlu  geldi ve onunla görüştük. Biz gidene kadar Nagehan ablanın eşi kalkmadığı için onunla tanışamadık. Aslında çokda görmek ve tanışmak istiyorduk. Nagehan ablacım her şey için çok çok teşekkürler…Benim akrabalarıma Bursa ya geldiğimden hiç haberdar etmedim, birini ziyaret etmeye kalksan öbürleri duyacak. Hepsini ziyaret etmeye kalksan da iki üç gün daha kalmak lazım.  Asiye ablamla Nermin ablamı Mehmet in düğününde görmüştüm zaten.En iyisi hiç birine haber vermemek.

Oradan işte kayınvaldemin vefat eden yeğeninin evine gidip taziyede bulunmak istiyorduk. Yusuf un dayısı da hastanede yatıyormuş. Hem o eve gittik, hemde dayıyı hastanede ziyaret ettik. Baydın dan İlyas abi ve Zeynep yengeler bizim için Bursa ya gelmişlerdi, onlarla görüştük. Bize Kestel de çok meşhur Sedat ın yeri diye bir köfte ve et  salonunda yemek yedirdiler.Ahh yanarım o köftelere ki ne yanarım. Yusuf  kendi acele acele yedi, bende çocuklara yedirmekte yiyemedim. Kalanını tabağa koyup sardılar. Yusuf sen o köfteleri   al  arkada çantaların arasına bir yere tep, köfteleri yemek köydeki kedilere nasip oldu.  Bursa dan Ankara ya doğru yola çıktık. Akşam 21:00 da Eryaman da görümcemin evinde idik. Ordada dinlendikten sonra gece yola çıktık. Merzifon da artık Yusuf tek şöför olduğu için dayanamadı ve uyuduk. Banada sitem edip durdu. “Bi ehliyet almadın da  kullanmıyorsun  şu arabayı” diye. Doğru söze ne demeli, yok kış, yok uzaklık alamadım gerçekten. Alsam acaba şehirler arası kullanabilirmiyim orasıda meçhul çünkü bende her zaman hep korku vardır o korkuyu atamıyorum üzerimden. İnşallah hayırlısı bakalım. Merzifondan biz sabaha doğru yola çıktık, ağabeymlerde köyden oğlunun taksisiyle Ankara ya doğru yola çıktılar. Yolda buluşucaz artık. Bende Aysun u aradım. Aysun hala Ordu da imiş. Samsun a geldiğinizde haber verin dedi. ağabeymlerle Fatsa da buluşuruz diye düşündük ama Ünye de  bir araya geldik. Ünye de onlar Ankara istikametine bizde Artvin istikametine hareket ettik. Ordu ya geldiğimizde Aysun la buluştuk. Aysun uncuğumla nihayet kavuştuk. Aysun erkek  kardeşiyle beraber gelmişti, kardeşinin evine gittik. Yusuf  tabii bu dururmu hemen dönecek, kasıyor kendini  bana diyorki “sana  15 dak daha”  Aysun  da Yusuf a diyorki git sen uyu odada dinlen. Yusuf yattı. Biz kahvaltı ediyoruz hemde sohbet ediyoruz. Saat  12:00 Yusuf geldi odadan “hadi gidiyoruz” dedi.Biz de “eee  tamam Yusuf bu kadarına da  razıyız  teşekkürler dedik ve Ordu dan Aysuncuğumdan ayrıldık.

 Aynı gün ağabeyimin eşi ve yeğenlerim  Borçka dan İzmit e dönüyorlardı. Onları da bari göreyim dedim. Yusuf u  biraz Rize de bekleterek   üzdüm sanırım. Ama  yeğenlerimi gördüğüm iyi oldu çünkü onlarıda bir sene sonra ancak görebilicem. Yeğenlerimi de  Rize den İzmit e uğurladıktan sonra  yola çıktık köydeki eve geldiğimizde saat 21:30du. Böylelikle uçan kuş misali evimize uçmuştuk. O gece sahur a kalktık. Ertesi gün fındıklarla falan uğraştık. Okullar açıldı kızlarım okula başladı. Hayriye kızım öğretmen değiştirdiği için bayağı bir zorluk yaşadık. Hala yine okşayarak ve bi şekilde kandırarak okula gönderiyorum. Eskisinden iyi zamanla alışacak inşallah. Tabii tatile gittiğimiz için evimize taşınamadık işte bu aralar evimize yerleşmeye çalışıyoruz. Bir hafta sonu annemin yanına gittim. Köyde kimse kalmamış hep eli bastonlu yaşlılar, hepsi hasta ve bakıma muhtaç. İki tane halam zaten komşu muz diyebilecek kadar yakına evli onlarda hasta, annem babamda hasta ama hayat mücadelesine devam işte.

Onca işlerimin arasında birde kpps sınavına girdim, sorular kolaydı diyebilirdim. Çok  az bile olsa çalışsaydım iyi olacaktı ama hiç bakamadım. Bakalım sonuç ne olacak, Esra cım,  sınavdan benden az puan alırsan yandın güzelim..Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!